Diederik geeft zijn mening in de trendblog serie. De nieuwe blogs zijn 'Valideren voordat we investeren' en 'Soevereine innovatie'. Hij eindigt altijd met de reflectievragen, je kunt de reacties bekijken en zelf reageren op RIConline
Valideren voordat we investeren
Beleid maken is traditioneel een combinatie van analyse, ervaring en afweging. We verzamelen informatie, spreken stakeholders en proberen op basis daarvan tot een goed onderbouwde keuze te komen. Dat proces is zorgvuldig ingericht en past bij de complexiteit van het werk.
Tegelijkertijd verandert de context waarin beleid tot stand komt fundamenteel. Vraagstukken rondom klimaat, woningbouw en zorg gedragen zich steeds minder lineair. Oorzaak-gevolgrelaties zijn diffuus, effecten manifesteren zich vertraagd en interventies werken zelden zoals vooraf bedacht. Dat maakt het moeilijker om beleidskeuzes uitsluitend op redenering en historische data te baseren.
Binnen die dynamiek tekenen zich drie samenhangende ontwikkelingen af.
Ten eerste de opkomst van digital twins: digitale representaties van systemen of omgevingen waarin scenario’s doorgerekend kunnen worden. Ten tweede spatial computing, waarbij de interactie met data steeds directer, visueler en meer context gebonden wordt. En ten derde het toenemende gebruik van synthetische datasets: kunstmatig gegenereerde data die het mogelijk maken om situaties te simuleren zonder afhankelijk te zijn van (privacygevoelige of schaarse) echte data.
Soevereine innovatie
De afgelopen jaren zijn er tientallen rapporten verschenen over digitale autonomie, digitale soevereiniteit en strategische afhankelijkheden. Vrijwel allemaal schetsen zij hetzelfde beeld. Europese overheden zijn in belangrijke mate afhankelijk geworden van een beperkt aantal internationale technologiebedrijven. Die afhankelijkheden raken niet alleen technologie, maar ook economie, veiligheid, geopolitiek en publieke dienstverlening.
Over de analyse bestaat inmiddels weinig discussie meer. De vraag die mij steeds vaker bezighoudt is een andere. We formuleren eindbeelden, maar geen transitiepaden
Waarom praten we nog steeds vooral over het probleem, terwijl we eigenlijk al weten wat er moet gebeuren?